Lewisia onze specialiteit
Beschrijving van planten in het wilt maar ook het kweken en het cultiveren in de tuin, alpiene kas of pot

Lewisia of Bitterkruid is een geslacht uit de posteleinfamilie (Portulacaceae). Het geslacht is genoemd naar de ontdekker Meriwether Lewis (1774-1838). Het geslacht kent meer dan twintig soorten.
De soorten kunnen worden gebruikt in een rotstuin. De planten staan het liefst op het noordoosten. Enkele soorten kunnen de volle zon verdragen. De plant heeft leerachtige bladeren en een lange penwortel. Omdat de plant maar één penwortel heeft, is het moeilijk de planten te verpoten. De penwortel kan wel 2 meter die de grond in gaan naar verloop van jaren.
De soorten komen in het wild voor in Noord Amerika in de Rocky Mountains, dat wil zeggen de Amerikaanse staten Californië, Oregon, Nevada en Washington en de Canadese provincie British-Columbia. Ze groeien op puinhellingen, op uitstekende richels en zelfs in een semi-woestijnklimaat.
Ze zijn aan zeer sterke droogte gewend en doorstaan droogte goed.
Voor een mooie plant, zet ze in een grond die liever droog is dan te nat en heel goed water afvoert, Zorg dat de oppervlakte droog is.
Een dikke laag van gruis of split om de plant van minimaal 4 tot 5 cm is prima. De bladeren hebben een hekel om op vochtige grond te liggen. Zorg er voor dat de wortel knol van boven af geen direct vocht krijgt in het hart. Grondwater of water uit de kraan geven van bovenaf is dodelijk voor de plant. Een bui regen is niet zo erg deze is veel hoger van temperatuur dan het koude kraan of grond water. In principe alleen water geven als het echt nodig is na de bloei tot oktober zeker geen water geven. De planten staan liever langer droog dan te nat. Vooral het hart is voor te veel vocht tijdens herfst en winter erg gevoelig. Ze groeien graag tussen voegen, spleten en rotskliffen zet ze daarom op dit soort plaatsen in de tuin op het noord oosten. Wij geven indien nodig op een centimeter of 5 van de plant en dan rondom maar nogmaals het water moet weg kunnen zakken.
Plant kleine planten, deze slaan veel eerder aan dan planten uit tuincentra's, deze planten zijn veel te snel opgekweekt en ten dode opgeschreven na de bloei.
Het is beter om de planten in het najaar aan te planten, de plant heeft dan tijd om aan te slaan en wortels te vormen. In het voorjaar heeft het alle energie nodig om knop te zetten en bloemen te produceren.De plant heeft weinig water nodig vandaar dat de groei bij ons wat orderlozer is.
Hoe minder water hoe compacter de groei. In de Rocky Mountains staan ze zomers beendroog bij temperaturen van tussen de 40 en 50 graden.
Het zijn prachtige alpine planten, de meeste soorten zijn langlevend maar er zijn ook niet langlevende soorten voor de rotstuin.
Toch moet men zorgen dat men steeds weer jonge gekweekte plantjes op voorraad heeft, om geen risico te lopen dat men een bepaald soort niet meer heeft.
Het is een inheemse plant. In de wildernis is het bedreigd, maar het weg nemen van deze plant heeft geen zin de planten sterven af zodra u ze in de rotstuin plant. Reden ze komen in een ander grondsoort dan in de natuur te staan en ze hebben één wortel pen. Plant daarom altijd jong gekweekte planten aan of planten uit zaad. Het is nu gecultiveerd en beschikbaar van zaad bij gespecialiseerde kwekers.

Lewisia brachycalyx:
Inheems aan de bergen van de zuidwestelijke Verenigde Staten en Baja Californië, waar het in vochtige habitat zoals
weiden groeit. Het groeit met een korte dikke hoofdwortel en produceert een basisrozet van dikke, vlezige, botgetipte smalle
bladeren tot 8 centimeters. De bloeiwijze heeft een aannemend de vorm van een cluster van verscheidene bloemen, zittend
boven op de bladrozet. Elke bloem heeft
5 tot 9 glanzende witte of roze bloemblaadjes van ongeveer 2 centimeters. Deze soort is moeilijk om in cultuur te handhaven,
daarom het best te kweken in een Alpiene kas. De planten vergen vaak tot vijf jaar om een redelijke met maat van kroon
op te bouwen, zij bloeien dan overvloedig. De hybriden leven niet lang maar zijn mooie planten zo lang ze in leven zijn.

Lewisia cantelovii:
Komt voor in Californië, waar het aan de noordoostelijke bergketens van de Bergen van Klamath aan de noordzijde van de
Siërra Nevada groeit.Het groeit in rotsachtige, vochtige berghabitat. De plant groeit aan een korte, dikke hoofdwortel.
Het produceert een basisrozet van dikke, vlezige, botgetipte veelvormende bladeren met getande randen.
De bloeiwijze is een zeer slanke rechte stam. Elke bloem heeft 5 tot 7 ovale
bloemblaadjes. De bloemblaadjes zijn wit of zeer bleek met scherpe donkere roze aders.
De plant is een buiten beentje, staat graag behoorlijk
vochtig maar moet in de winter wel afgedekt worden tegen winter vocht. Staat de plant in het voorjaar te droog dan sterft de plant zeker af.
Er zijn twee andere varianten voorkomend in het wild, Lewisia cantelovii var cantelovii en Lewisia cantelovii var serrata

Lewisia Columbiana:
Is inheems aan de westelijke Verenigde Staten in de staten, Washington, Oregon, Californië, Idaho en Brits Colombia, het oosten van de Cascades, waar het in rotsachtige berghabitat groeit. Het produceert een basisrozet van vele dikke, vlezige, botgetipte of gerichte bladeren van 2 tot 10 centimeters. De bloeiwijze doet zich voor op verscheidene stammen tot ongeveer 30 lang, elke stam kan soms wel 100 bloemen dragen. De bloem heeft 4 tot 11 bloemblaadjes, elk tot één centimeter in lengte en ovaal met een ingekerfde uiteinde. De bloemblaadjes zijn wit met scherpe donkere roze getekende lijnen.
In een trog of tussen tufsteen zal deze plant uitbundig bloeien. Het is niet noodzakelijk om het onder een overhangend gedeelte te kweken, maar een positie uit de middagzon, dus in de schaduw is wenselijk. In dergelijke omstandigheden zullen de bloemstengels kort blijven in tegenstelling tot de wilde tegen hanger. De plant wel schermen tegen overtollig wintervocht.
Er zijn twee andere varianten voorkomend in het wild, Lewisia columbiana var. columbiana,  Lewisia columbiana var. rupicola, Lewisia columbiana var. Wallowensis

Lewisia congdonii:
Het produceert een basisrozet van verscheidene dikke, vlezige bladeren met lans-vormige bladen. De bloeiwijze doet zich op één of meerdere stammen voor. De bloem heeft 6 of 7 bloemblaadjes. De bloemblaadjes zijn bleek met scherpe donkere roze lijnen. Het is endemisch aan de Siërra Nevada van Californië, waar het slechts op enkele plaatsen voorkomt. De plant sterft in het najaar af om ondergronds verder te leven. Vanaf begin maart vochtig houden, hij komt dan zeer snel uit de winterslaap om vervolgens in de maand mei te bloeien. Na de bloei droog houden.

Lewisia cotyledon:
Inheems aan zuidelijk Oregon en noordelijk Californië, waar het in rotsachtige subalpiene berghabitat groeit.
Het produceert een basisrozet van vele dikke, vlezige ovale of kegelvormige bladeren tot 9 centimeter lang.
De bloeiwijze doet zich op één of meerdere stelen voor, elke stam
kan een serie van zelfs 50 bloemen dragen.De plant komt in vele vormen in cultuur voor en is gemakkelijk te kweken.
De soort is altijd winter groen en lang levend. Ze houden niet van te veel regen en vocht in de winter.
De plant biedt een brede kleurenwaaier in bloemen aan. Voor beginners is dit de ideaal plant om mee te beginnen te kweken.
Sommige soorten produceren babyplanten door compensatie van de
kroon van de penwortel. Deze kunnen zorgvuldig na de bloei of in de vroege herfst worden afgebroken en in gravel of
zandige grond worden op geplant. Men dient er wel rekening mee te houden dat de moeder plant de eerste week helemaal
droog moet staan zodat de plant eennieuw wortel vlies kan vormen. De meeste andere soorten moet men kweken uit zaad.
Door natuurlijke bestuiving kunnen de planten in de tuin, een andere kleur aannemen.
Andere vormen voorkomend in het wild, Lewisia cotyledon var cotyledon, Lewisia cotyledon var heckneri en
Lewisia cotyledon var howellii

Lewisia disepala:
Het produceert een basisrozet van vele kleine bladeren niet langer dan 1.5 centimeter. De bladeren zijn dikke, vlezig,
diep glanzend groen. Elke bloem heeft 5 tot 8 heldere roze ovale bloemblaadjes.
Dit is een zeer zeldzame soort in cultuur net als, Lewisia kelloggii en Lewisia maguirei er is weinig over bekend.

Lewisia kelloggii:
Het is endemisch aan de Siërra Nevada van Californië, waar het op verscheidene plaatsen hoog in de bergen groeit. Het groeit in rotsachtige
berghabitat in graniet en lei substraten. Het produceert een basisrozet van vele dikke, leerachtige, lepel-vormige bladeren.
De bloeiwijze draagt verscheidene bloemen, elk op een zeer korte steel. De bloem heeft 5 tot 13 glanzende witte of rozeachtige bloemblaadjes. Dit is een zeer zeldzame soort in cultuur net als, Lewisia kelloggii en Lewisia maguirei is er weinig over bekend. Andere vormen voorkomend in het wild  Lewisia kelloggii ssp hutchisonii en Lewisia kelloggii ssp kelloggii

Lewisia leeana:
Inheems aan Californië en Oregon, waar het in de bergen van de Siërra Nevada en de Waaiers van Klamath groeit. De plant groeit met een smalle, bosrijke hoofdwortel. Het produceert een basisrozet van velen vlezige vlakke aan cilindrische botgetipte bladeren tot 4 centimeters lang. De bloeiwijze draagt vele bloemen op rechte, vertakkende stelen. Elke bloem heeft 5 tot 8 witte, roze, of purperachtige bloemblaadjes. Het kruist in de wildernis met Lewisia cotyledon (Lewisia x whiteae).
Bij ons staat de plant voor de grootste deel van de dag in de schaduw. Het is aangeplant in rotsspleten in goed doorlatende korrelige grond vermengd met brekerzand en gruis.

Lewisia longipetala:
Is een zeldzame species. Het is endemisch aan de Siërra Nevada van Californië, waar het maar op 20 plaatsen voor komt. Het groeit in subalpiene en alpiene klimaten, op vochtige gebieden in rotsachtige habitat zoals taluds, die de flarden van sneeuw het hele jaar door behoudt. De meeste specimens groeien op naar het noorden gerichte hellingen met weinig omringende vegetatie. De plant groeit in gebieden met vaak hoge sneeuw duinen in de buurt en worden door de smeltende sneeuw van water voorzien. Het produceert een basisrozet van vele dunne maar vlezige bladeren 3 tot 6 centimeters. De bloeiwijze wordt samengesteld uit verscheidene bloemen op korte stelen. Elke bloem heeft rond 8 bloemblaadjes elk tussen 1 en 2 cm lang en roze van kleur. De plant vereist in de rotstuin vochtigheid in de lente en begin zomer wanneer het een periode lang zal bloeien, alvorens het plotseling weer heel snel afsterft. De plant leeft door onder de grond tot in het vroege voorjaar om dan weer in de groei te komen

Lewisia maguirei:
Is een zeer zeldzame species. Het is endemisch aan Nevada in de Verenigde Staten, waar het slechts van oostelijke Provincie Nye gekend is. De vlezige lans-vormige bladeren 1 of 2 centimeters lang. De bloeiwijze bevat 2 of 3 bloemen. Elke bloem heeft 3 of 4 brede witte of rozeachtige kelkbladen en tot 9 witte of roze getinte bloemblaadjes. Het bloeien, komt in de zomer voor. Het groeit op rotsachtige klei en kalksteenhellingen in open bossen bij verhogingen rond 2240 tot 2525 meters. In het wild staat de plant in de volledige zon. Lewisia maguirei, kweekt men waarschijnlijk in een lichtgevende plaats, met direct zonlicht, misschien beschut door de wind. Het beste te kweken in een alpine huis. In cultuur is deze plant niet verkrijgbaar jammer genoeg.

Lewisia nevadensis:
Inheems aan de westelijke Verenigde Staten in de staten Arizona, Californië, Colorado, Idaho, Nevada, Nieuw Mexico, Oregon, Utah, Washington. Het groeit op natte grazige hellingen en weiden in de buurt van bronnen; 1300-3200 m. Het produceert een basisrozet van verscheidene vlezige bladeren. De bloeiwijze is een bundel van korte bladeren die elk een bloem draagt. De bloem heeft glanzend wit tot roze bloemblaadjes.

Lewisia oppositifolia:
Is inheems aan de bergen van Klamath van provincie Josephine, Oregon, en Del Norte provincie, Californië, waar het gevonden is in vochtige gebieden. Het produceert een basisrozet van lans-vormig verscheidene, botgetipte vlezige bladeren. De bloeiwijze wordt samengesteld uit één of meerdere rechte stammen, die elk1 tot 6 bloemen draagt. De bloem heeft wit roze bloemblaadjes met botte of scherpe uiteinden. Bladverliezende. Een ongewone Lewisia die bloemen produceert langs verschillende stelen in plaats van een rozet. De opwaartse gerichte bloemen zijn zuiver wit en hebben een aparte charme. Het best te kweken in de alpien kas, in de volle zon, maar met wat vocht in perfecte drainage.

Lewisia pygmaea:
Het is inheems aan westelijk Noord-Amerika van Alaska en Alberta tot Californië en New Mexico, op hoogtes tussen 2300-4200 meter waar het in vele types van vochtige, rotsachtige berghabitat, zoals grintbedden en zandige weiden groeit. Het produceert een basisrozet van verscheidene bladeren. De bladeren zijn smalle maar dik en vlezig, bot getipt, en lineair aan lans vormige. De bloeiwijze wordt gewoonlijk uit een paar zeer korte stammen samengesteld die één of meerdere bloemen draagt. Elke bloem heeft 5 tot 9 witte, roze of rode bloemblaadjes. Het beste in de schaduw met superieure drainage. Uitstekend in rotsmuren, of troggen. Verdraagzaam aan de droogte zodra de plant is aangeslagen. Tijdens bloei vochtig houden.

Lewisia rediviva:
De staatsbloem van Montana, Verenigde Staten. Het wordt gevonden op alsemvlaktes op de lagere gedeeltes van de bergen, in West en Zuid- Centraal Montana. Het strekt zich in het noorden uit van Brits Colombia tot aan zuidelijk Californië, en aan de oostenkant van de Waaier van de Cascade aan Colorado en Arizona. Zij strekken zich in kleur uit van witachtig tot donkerroze. De bloemblaadjes (gewoonlijk ongeveer 15) zijn langwerpig. De installatie groeit op grindtachtige aan zware, gewoonlijk droge grond, op scablands en uitloop gebieden hiervan.
Dit is niet één van de gemakkelijkste Lewisia’s om te kweken. Het compost moet een deel potgrond, 2 delen brekerzand en 3 delen split bevatten. Vanaf de tijd dat de bloem verdwijnt tot in het vroege voorjaar bijna of helemaal geen water geven. Het best gekweekt in de alpiene kas
Andere in het wild voorkomende vormen, Lewisia rediviva var minor en Lewisa rediviva var rediviva


Lewisia serrata:
Is bekend van slechts drie plaatsen in de American River drainage van Eldorado en Placer districten, Californië. Groeien in schaduwrijke Canyons op rotswanden.
In de rotstuin een doorlatende grond, brekerzand, gruis. Kan buiten in de winter, afdakje tegen vocht. Half schaduw, op Noorden. Kleine rozetten van fijn getande bladeren, waaruit pezige dunne stengels produceren nevels van kleine lichtroze bloemen, gestreept met een diepere schaduw. Houd vochtig in het voorjaar met minder water in de zomer en gedeeltelijke schaduw. Heel jaar groen blijvend maar soms toch sluimerend.

Lewisia Sierrae:
Komt voor van Sierra Nevada van Toulomne Country tot Tulare Country, Californie In zand en grint boven de boom grens. De plant heeft minieme strakke bladrozetten en vele uiterst kleine witte of roze bloemen. Een vrij moeilijke plant voor in de rotstuin, goed gedraineerde bodem veel gruis, korrelige grond, brekerzand. Het beste aan te planten op een helling op het Noorden, zodat regenwater zich niet zal verzamelen rond de basis. Nog beter in alpine kas. De plant moet een droge rust periode hebben van oktober tot eind februari.

Lewisia stebbinsii:
Is een zeldzame species, het is endemisch aan Californië, waar het van minder dan vijftien plaatsen in de binnenwaaiers van de kust van het noorden van de Provincies van Mendocino hoofdzakelijk in Nationaal Bos Mendocino gekend is.
Geen makkelijke plant voor in de rotstuin, vereist goed gedraineerde bodem veel gruis, korrelige grond, brekerzand. Het is het beste te planten op een helling op het Noorden, zodat regenwater zich niet zal verzamelen rond de basis. Nog beter in alpine kas. Het geeft onregelmatig zaad vooral als de plant ouder wordt

Lewisia tryphylla:
Het is inheems aan westelijk Noord-Amerika van Brits Colombia aan Californië tot aan Colorado, waar het in berg en boshabitat, vaak op natte, rotsachtige alpiene gebieden groeit waar het door smeltsneeuw kan bloeien. In plaats van een basisrozet zoals veel andere species produceert het 2 tot 5 korte, slanke, vlezige bladeren van het lagere deel van de stam, dat aan of onder de grondoppervlakte kan zijn. De kleine stam draagt een bloeiwijze van 1 tot 25 bloemen. De bloem heeft 5 tot 9 kleine witte of rozeachtige bloemblaadjes.

Lewisia tweedy
Het is endemisch voor westelijk Noord-Amerika in noord-centrale Washington en aangrenzende British Columbia.
Het groeit gewoonlijk op goed gedraineerde hellingen, vaak op rotsachtige hellingen of in rotsspleten van ponderosa-pijnbomen
tot aan het droger gedeelte van de Grand Fir-zone van de Noord Cascades.
Inhoud Het wordt meestal gevonden op een hoogte van 1.500 tot 4.500 voet (460 tot 1.370 m). Kweek in pot of alpienekas

Lewisia in onze alpiene tuin

Lewisia is echt een hele mooie plant, maar voor beginners eigenlijk wel moeilijk zeker de planten die zijn gekweekt van
zaden uit het wild, behalve de cotyledon soorten. De snel opgekweekte soorten cotyledons in tuincentrums zullen
na het uitplanten in de tuin of rotstuin afsterven deze zijn te snel opgekweekt. Houd men zich aan een aantal regels dan is
de plant zeer goed te houden in de rotstuin in potten op het terras hoge diepe potten houd rekening met wortel pen, en Alpiene kas of
onder een overkaping. In de natuur groeit de plant in soms lichte zure grond. Maar op plaatsen waar de grond minimaal is en bestaat
uit fijn zand (stofzand) en gruis, groeien ze soms op kliffen of in rotsspleten waar ze soms maar uit 1 of 2 centimeter grond hun voeding
moeten halen. In onze rotstuin zijn sommige soorten aangeplant in een wand van oude klinkers welke van bovenaf kan worden voorzien
van een afdak tijdens lange natte periodes in de winter. Als u ze in spleten op een droge plaats of onder overhangende rotsen aanplant,
gelegen op het Noord of Oosten zal de plant ook bij u in de rotstuin het goed doen. Bij ons zijn ze ook op deze wijze aangeplant.
Maar ze staan ook in een bed opgebouwd uit oude klinkers.
Ze staan in een matig tot schrale grond vermengd met veel lava split. Dit laat goed water door dus prima drainage.
Als grond soort hebben wij gekozen voor 2 delen potgrond, 1 deel turf, 2 delen scherpzand, 1 deel lava korrel 1 deel perliet en een flinke laag gruis dit alles gemengd. Een goed water afvoerende grond is essentieel voor het behoud van de plant.
Vanaf oktober gaan we de planten beschermen tegen overvloedig regen dit tot begin maart.
Vanaf maart komen ze mooi groen en vol knop tot leven, nu geven we ze bij droog weer af en toe water zodat de grond licht vochtig
is niet erop. Vanaf eind april begin mei bloeien ze volop. Diverse soorten sluimeren in vanaf juni, maar leven onder de grond verder om
vervolgens vanaf oktober sommige pas vroeg in het voorjaar weer op te leven.
Blijft de plant sluimeren of maakt het weinig blad dan kan het na 2 of 3 jaar toch weer volledig terug keren.
Voorbeeld, lewisia rediviva heeft 3 jaar in een pot gestaan maar bloeide daarna extreem mooi.
Water geven het liefst in de vroege morgen maar zo min mogelijk. Als men dit in de avond doet loopt men de kans dat de wortelknol
vochtig blijft en een schimmel infectie krijgt, deze is zeer moeilijk te bestrijden de knol gaat inrotten en is ten dode opgeschreven.
Voor een mooie plant, zet ze in een grond die liever droog is dan te nat en heel goed water afvoert, Zorg dat de oppervlakte droog is.
Een dikke laag van gruis of split om de plant van minimaal 4 tot 5 cm is prima. De bladeren hebben een hekel om op vochtige grond
te liggen. Zorg er voor dat de wortel knol van boven af geen direct vocht krijgt in het hart. Grondwater of water uit de kraan geven van
bovenaf is dodelijk voor de plant. Een bui regen is niet zo erg deze is veel hoger van temperatuur dan het koude kraan of grond water.
In principe alleen water geven als het echt nodig is en nogmaals na de bloei stoppen met water geven. De planten staan liever langer
droog dan te nat. Vooral het hart is voor te veel vocht tijdens herfst en winter erg gevoelig. Ze groeien graag tussen voegen, spleten en
rotskliffen zet ze daarom op dit soort plaatsen in de tuin op het noord oosten. Wij geven indien nodig op een centimeter of 5 van de
plant en dan rondom water, maar nogmaals het water moet weg kunnen zakken. De penwortel kan wel 2 meter diep de grond in gaan
naar verloop van jaren, dan heeft water geven niet veel zin meer.
Ik geef in de alpiene tuin alleen in het voorjaar water als het echt nodig is. Na de bloei tot oktober krijgen ze tijdens droogte geen water. In de zomer bij langere droogte en hitte zullen de planten het blad laten hangen zelfs verdrogen dit is niet erg ze komen na een regenbui weer terug. Bij deze langere droogte's als men toch water wil geven nooit kraan of grond water geven dit is echt dodelijk en vanaf 5 cm rond de knol maar beperk dit tot een minimum. Veel planten staan in pot onder overkaping en in een open. Alle planten onder de overkaping staan op schotels en krijgen van onderen water vanaf oktober tot de bloei maar ook minimaal. Tijdens de bloei licht vochtig houden na de bloei tot oktober geen water geven. In de open alpiene kas staan de potten verzonken in scherp zand hier onder ligt een laag split welke is afgedekt met doek zodat het scherpe zand niet tussen het split zakt. door het split loopt een water geef systeem wat de ondergrond vochtig houd  ook dit houden wij in de zomer droger
Lewisia bloeit in koele voorwaarden, zelfs die in de droge woestijnen van het westen van Noord Amerika groeien, genieten van koele
microklimaten in hun wortellooppas tijdens hun groeiperiode. Het water is ongetwijfeld de kritische factor in de cultuur van deze
planten.Deze moeten aan de droge kant gehouden worden in alle seizoenen behalve in de lente, maar nooit kurk droog of been droog
gehouden worden.

I
nformatie voor in de rotstuin.
Halfschaduw tot schaduw, wortel knol nooit in de middag zon sommige soorten bloeien alleen in de zon dus even kijken waar men
ze aan plant. Sommige soorten kunnen beter in de alpine kas gekweekt worden, zoals Lewisia bracycalyx, Lewisia rediviva en
waarschijnlijk Lewisia disepala. Altijd verticaal aanplanten in verhoogd bed of rotswand, zodat de wortelknol vrij staat van overtollig
vocht. zet met ze bovenin het bed dan in de winter een afdak er op. Schrale tot licht zure grond, dikke kraag van split of gruis rond de
plant. Beschermen tegen overtollig vocht in de winter.
Alleen vanaf begin maart tijdens droog weer de grond vochtig houden tijdens knopzetting tot aan de bloei, zodra plant volop bloeit
minder water geven.
In de zomer tijdens lange droogte geven wij de planten heel weinig water 1x in de 14 dagen een hele lichte broes om de plant.
Alles wat besproken is, is mijn ervaring wat betreft het kweken en houden van Lewisia in de rotstuin.                                                          
Wilt u meer weten over deze prachtige plant komt u dan naar de open tuindagen of bel voor een afspraak.                                                    
Alles wat ik heb beschreven zijn tips de u kunt gebruiken doet u dit niet dan loopt het houden van deze planten voor u op een teluurstelling uit. Wilt u meer weten neem dan contact met ons op.
Open Lewisia catalogus
Open Lewisia catalogus
Lewisia and Rhodohypoxis World